Datingapps. Zonde van je tijd?

Nu blijkt die 2,5 procent niet gebaseerd te zijn op één grootschalig, betrouwbaar onderzoek, maar eerder een optelsom van verschillende cijfers: hoeveel mensen actief zijn op datingapps, hoeveel likes ze krijgen, hoeveel matches leiden tot een gesprek en hoeveel gesprekken uiteindelijk uitmonden in een ontmoeting. Ik neem dat cijfer dus met de nodige voorzichtigheid.
Toch lijkt één conclusie moeilijk te ontkennen: het werkelijke succespercentage ligt waarschijnlijk veel lager dan de meeste mensen denken.

In mijn praktijk hoor ik keer op keer hoeveel tijd mensen doorbrengen op datingapps en hoe weinig concrete ontmoetingen daaruit voortkomen. Voor velen is het antwoord zelfs: nul. Echt nul. Dat laat sporen na. Het is moeilijk om je eigenwaarde niet in vraag te stellen wanneer je op een platform waarvan iedereen zegt dat 'iedereen erop zit', nauwelijks of geen belangstelling krijgt. Al snel sluipt de gedachte binnen dat je blijkbaar niet aantrekkelijk of interessant genoeg bent.

Daar komt nog iets bij. Zodra je begint te swipen, blijkt stoppen verrassend moeilijk. Mensen voelen zich vaak slecht over hoe het loopt, maar het idee om de apps te verwijderen voelt nog erger. Want wat dan? Onder die twijfel schuilt meestal angst. De angst om altijd alleen te blijven. De angst dat je elke kans op liefde opgeeft als je stopt met zoeken. En dan is er nog het beloningssysteem van ons brein. Velen onderschatten hoe verslavend de kleine dopamineshots zijn die datingapps voortdurend aanbieden. Telkens opnieuw kijken of er een reactie is. Een nieuwe match. Een berichtje. Even dat gevoel: zie je wel, ik ben de moeite waard. En precies daardoor blijf je terugkomen.

Toch raad ik mensen vaak aan om de apps te verwijderen. Niet omdat liefde onmogelijk is via een datingapp, maar omdat voortdurend zoeken iets heel anders is dan werkelijk ontmoeten. Zoeken is doelgericht. Ontmoeten vraagt aanwezigheid. Openheid. De bereidheid om iemand tegen te komen zonder dat er meteen een resultaat moet zijn. 

Wanneer je de focus verlegt van zoeken naar leven, gebeurt er iets. Je gaat opnieuw de deur uit. Letterlijk. Je verruilt het veilige scherm voor de echte wereld. Je doet ervaringen op, leert mensen kennen, oefent je in afstemmen, luisteren en jezelf tonen. Je bouwt opnieuw aan je vermogen om verbinding te maken.

Misschien levert dat niet onmiddellijk een relatie op. Maar het brengt je wel dichter bij iets wat minstens even belangrijk is: je opnieuw mens voelen. Kwetsbaar. Verlangend. En, ondanks alles, hoopvol.