"We koesteren allemaal een diep verlangen naar waardering voor wat we bijdragen aan het welzijn en geluk van anderen."

We koesteren allemaal een diep verlangen naar waardering voor wat we bijdragen aan het welzijn en geluk van anderen. Dit bepaalt ook in grote mate de waardering die we hebben voor onszelf, niet makkelijk als het gaat over gezinszorg. Vaak wordt het gezien als iets wat erbij genomen wordt, een soort vrije tijd. Bovendien kan je de dagelijkse stress van het leven met niemand delen, wat mij het zwaarste lijkt. Dat je bij jezelf je groeiende frustraties detecteert en ze ook wil aanpakken, vind ik al heel wat. Het is duidelijk dat vandaag vooral jij bezig bent met de gezondheid van jullie relatie, het gebrek aan connectie. Dat jij dingen probeert aan te kaarten.

Onderzoek aan het bekende Gottman-instituut wijst uit dat in 80% van de gevallen het vrouwen zijn die relatieproblemen op tafel leggen. Niet omdat het mannen niets kan schelen, maar omdat ze vaker vermijdend gedrag vertonen, denken dat het zo wel overwaait. Vaak leven er aan die kant ook gevoelens van onmacht, angst dat wat men ook doet, het toch nooit goed genoeg zal zijn. Dat merk ik vaak in mijn praktijk als ik het met koppels over dit thema heb. Tegelijk reikt dit jou een sleutel aan richting een andere aanpak, een spreken waardoor er niet alleen iets gehoord, maar er ook geluisterd wordt. Vaak worden dingen geuit als een klacht, op het moment dat ze een frustratie zijn. Of meer nog, zoals bij jou, op het moment dat alles een frustratie is. We hebben ons aangepast, dingen opgegeven en bovendien het gevoel dat het ons alleen maar eenzaamheid en nul respect heeft opgeleverd.

Aan de andere kant zit dan iemand die denkt: zo was het altijd, ze doet toch altijd verder, wat is het probleem? En ook: ik heb het helemaal niet gevraagd, dat ze dingen zou opgeven. Opening bij de ander creëer je door eerst te valideren, in dit geval door aan te geven hoe belangrijk de ander voor je is. En dan te proberen naar corrigeren te gaan, hoe we het graag anders en beter willen maken. Praten vanuit een verlangen werkt daarbij het best. Ik ben eenzaam en sta voor alles alleen, dat klinkt als een klacht. Ik mis je, ik heb je nodig, ik wil me graag een team voelen , dat is een uitnodiging. Bovendien gaat connectie niet over een groot of moeilijk gesprek van tijd tot tijd. Het gaat over veel micromomenten van afstemming, gevoelens uitspreken en uitnodigen vanuit je verlangen. Een conflict tussen kinderen dat je toch deelt, ook als hij in het buitenland zit. Niet: ik zit hier weer alleen met ruziënde kinderen . Wel: ik zou je nu graag dicht bij me hebben want dit is zo lastig. Idealiter heb je het met hem ook over een andere taakverdeling als hij wel thuis is of over je nood aan waardering voor wat je bijdraagt aan zijn, jullie leven samen.

Minstens zo belangrijk vind ik je persoonlijke traject, het werk dat je doet, maar waaruit je geen voldoening haalt. Ik kan me voorstellen dat deeltijds werken je beperkt in je kansen, maar laat het geen argument zijn om gewoon verder te doen. Iets doen wat je ligt, waaruit je energie haalt, wat je als zinvol ervaart, kan gevoelsmatig een wereld van verschil betekenen. Je draagt dat uit, het zorgt voor zelfrespect, geeft je kracht om ook in je relatie en je gezin met meer zelfvertrouwen je plaats in te nemen. Verandering brengen in diep ingesleten patronen lukt zelden in een grote beweging. Het gaat altijd over het zetten van een eerste stap. Waarop er andere kunnen volgen.